นี่ก็เลยวันสงกรานต์มาหลายวันแล้ว แต่เราก็เพิ่งกลับมากรุงเทพฯวันนี้เอง ไม่ได้เล่นน้ำเท่าไหร่ เราไปอยู่บ้านย่าที่จ.สมุทสาคร ไปอยู่ที่นั่นทำให้เราได้เห็นอะไรหลายๆอย่าง ทั้งประเพณีของที่นั่น ที่บ้านย่าเค้าจะเล่นน้ำกันแบบมีมารยาทมากๆ ทำบุญทั้งหมดเป็นเวลา 5 วัน คือตั้งแต่วัรที่ 13 - 15 เราได้ไปทำบุญทุกวันเลย เป็นสุขมากๆ เพราะอยู่กรุงเทพฯ แทบจะไม่ได้ตักบาตร วัยรุ่นที่นั่นก็มานั่งฟังพระเทศน์ รู้สึกดีจริงๆที่ได้เห็นภาพแบบนั้น วันนี้เป็นวันทำบุญวันสุดท้าย ก็จะมีการบังสกุล ให้กับคนที่เสียชีวิตไปแล้ว ทุกบ้านจะนำเถ้ากระดูกของบรรพบุรุษใส่โกฎ มาไว้ที่วัด แล้วสวดมนต์ไปให้ กลิ่นน้ำอบงี้หอมไปทั้งศาลาวัด จากนั้นก็รดน้ำดำหัวคนแก่ในหมู่บ้าน แล้วก็สาดน้ำกันเอง ก่อนหน้านั้น 2 วัน มีการนำพระใส่รถกระบะแล้วแห่รอบหมู่บ้านให้ชาวบ้านได้สรงน้ำพระ แล้วแห่ไปยังหมู่บ้านใกล้เคียงด้วย ตอนกลางคืนก็มีการรำของเด็กๆ ซึ่งป้าเราเป็นครูสอนเรา เราเลยต้องแบกกล้อง และกระเป๋าตามไปถ่ายรูปเด็กๆ เหนื่อยแต่ก็มีความสุข เราอยากให้ประเพณีที่ดีงามนี้อยู่ต่อไปนานๆ ตามกรุงเทพฯ แทบจะภาพแบบนี้ไม่ได้ อาจจะมีแต่ก็เป็นส่วนน้อยนัก

ในคืนวันที่ 13 ซึ่งเป็นคืนวันเพ็ญพอดี เราออกไปนั่งอยู่ชานบ้าน ซึ่งบ้านของเราเป็นเรือนไทย บางคนอาจมองว่าเรือนไทยน่ากลัว แต่ถ้าได้มาอยู่จะมีความสุขมาก เรานั่งไปนั่งมาเห็นพระจันทร์สวยๆ เลยนึกครึ้มอกครึ้มใจอะไรไม่รู้ ตอนนั้นนั่งอยู่คนเดียวด้วย ลมก็พัดสบายๆ ทำให้สดชื่นบวกเหงาๆ เลยนั่งวาดรูปและแต่งกลอนรูปก็เป็นเส้นดินสอธรรมดา แต่เราอยากนำกลอนมาให้ช่วยกันต่อ กลอนอาจจะแปลกๆ เน่าๆ เพราะแต่งไม่ค่อยจะเป็นอ่ะเหอๆ ลองดูนะคะ

ถึงจะเหงา...อ้างว้าง...สักเพียงใด

ขอแค่ใจ...ถวิล...คิดถึงเธอ

เพียงแค่นี้ก็คลายเศร้าใจละเมอ

ถึงไม่เจอแค่มองจันทร์ก็รัญจวน

จันทร์ในใจยามเมื่อถึงคืนเพ็ญ

เมื่อแลเห็นทำให้ใจนึกหวน

เพียงใบหน้าเธอลอยเด่นในจันทร์นวล

ก็อบอวลด้วยสุข-เหงามะลาย

ถ้าอักขระ หรือภาษายังไงไม่ถูกก็ช่วยติด้วยนะคะ แล้วก็อยากให้ช่วยกันแต่งของตัวเองถ้าเป็นไปได้ เพื่อจะได้แลกเปลี่ยนความเห็นกันนะคะ